سال‌های اولی که ساختمان می‌ساختم، یک باور ساده داشتم: فکر می‌کردم هرچه بتوانم با هزینه کمتر، پروژه را به پایان برسانم، موفق‌تر بوده‌ام. تمام تلاشم این بود که سرمایه‌گذار با رضایت بیشتری از پروژه خارج شود. آن روزها این نگاه، منطقی به نظر می‌رسید.

اما یک سؤال ساده، سال‌ها بعد همه‌چیز را تغییر داد: بعد از فروش ساختمان، چه کسی با تصمیم‌های من زندگی می‌کند؟ سرمایه‌گذار؟ نه؛ او پروژه را می‌فروشد و می‌رود. کسی که با تصمیم‌های من زندگی می‌کند، خانواده‌ای است که شاید سال‌ها هر صبح پنجره همان خانه را باز کند، روی همان کف راه برود و به همان دیوارها تکیه بدهد.

آن روز بود که فهمیدم مسئولیت یک سازنده، روز فروش ساختمان تمام نمی‌شود؛ در واقع، از همان روز آغاز می‌شود.

در یکی از پروژه‌های ابتدایی، برای هماهنگی با طراحی و کنترل هزینه‌ها، متریالی را انتخاب کردم که روی کاغذ تصمیم درستی به نظر می‌رسید. چند سال بعد، همان انتخاب به من یاد داد که هر تصمیمی فقط قیمت خرید ندارد؛ آینده هم دارد. بعضی مصالح، سال‌ها بعد درباره انتخاب تو قضاوت می‌کنند؛ و آن قضاوت، از هر عددی واقعی‌تر است.

از آن روز به بعد، دیگر هیچ متریالی را فقط با قیمتش مقایسه نکردم. از خودم سؤال دیگری پرسیدم: اگر این خانه قرار بود خانه خودم باشد، باز هم همین انتخاب را می‌کردم؟ این سؤال، مسیر حرفه‌ای مرا تغییر داد. چون فهمیدم کیفیت، ویژگی یک ساختمان نیست؛ ویژگی نگاه سازنده است.

امروز اگر کسی از من بپرسد مهم‌ترین تغییر سال‌های فعالیتم چه بوده، از تکنولوژی، نرم‌افزار یا مصالح جدید حرف نمی‌زنم. می‌گویم مهم‌ترین تغییر، جایی بود که فهمیدم ساختن فقط درباره امروز نیست. هر تصمیمی که امروز می‌گیری، ممکن است سال‌ها بعد، آرامش یا نارضایتی کسی را رقم بزند که هیچ‌وقت او را ندیده‌ای.

و شاید تعریف واقعی کیفیت همین باشد: تصمیمی که حتی وقتی هیچ‌کس تو را نمی‌بیند، باز هم حاضر باشی از آن دفاع کنی. — رسول دبیری